اطلاق مقامی
اطلاق مقامی، عبارت است از ظهور یک سکوت. و نوعاً در سکوتی گفته می‌شود که مقارن با یک کلامی است. اگر متکلم مقارن با کلامش یک سکوتی داشه باشد که این سکوت، ظهور داشته باشد، به این ظهور، «اطلاق مقامی» می‌گویند، پس «اطلاق مقامی» عبارت است از ظهور سکوت مقارن با کلام. مثلاً مولا گفته: «أکرم زیدا» و نگفته: «أکرم عمرواً»، این نگفتن «أکرم عمروا» یک ظهوری در عدم وجوب اکرام عمرو دارد که به این ظهور «اطلاق مقامی» می‌گویند. اگر مولا در مقام بیان وجوب اکرام کسانی باشد که اکرام شان واجب است و اسمی از اکرام عمرو نیاورد، سکوتش نسبت به اکرام عمرو ظهور دارد در این که اکرام عمرو واجب نیست. پس نسبت به وجوب اکرام زید «اطلاق لفظی» داریم، و نسبت به عدم وجوب اکرام عمرو «اطلاق مقامی» داریم.
اطلاق لفظی، ظهور لفظ است. اطلاق مقامی، ظهور سکوت است.

درس خارج اصول استاد مددی ۹۶-۹۵